|
لغت نامه دهخدا
|
|
|
آوا : |
دَ |
|
|
نوع لغت : |
اِخ |
|
|
فینگلیش : |
aadam |
|
|
شرح : |
نخستين پدر آدميان ، جفت حوّا. (تورية). ابوالبشر. بوالبشر. خليفةاللّه . صفي اللّه . ابوالوري . ابومحمد. معلم الاسماء. ج ، اوادِم:
تا جهان بود از سر آدم فراز
کس نبود از راه دانش بي نياز.
رودکي .
نشيبت فراز و فرازت نشيب
چو فرزند آدم بشيب و بتيب .
رودکي .
يک بار طبع آدميان گير و مردمان
گرْت آدم است بابک و فرزند بابکي .
اسدي .
ورنه آدم کي بگفتي با خدا
ربّنا انّا ظلمنا نفسنا.
مولوي .
اکبر و اعظم خداي عالم وآدم
صورت خوب آفريد و سيرت زيبا.
سعدي .
بني آدم اعضاي يکديگرند
که در آفرينش ز يک گوهرند.
سعدي .
حديث عشق اگرگوئي گناه است
گناه اول ز حوّا بود و آدم .
سعدي .
در نقد عيش کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت روضه دارالسلام را.
حافظ.
نامي است از نامها، ازجمله ابوبکر احمدبن آدم الادمي المحدث . |
|