|
لغت نامه دهخدا
|
|
|
آوا : |
|
|
|
نوع لغت : |
اِ |
|
|
فینگلیش : |
aazaar |
|
|
شرح : |
ماه اول بهار سرياني . (السامي في الاسامي ). ماه هفتم از سالهاي سرياني است ميان شباط و نيسان که ابتداي سال از ايلول ماه اول خزان باشد. نام ماه اول بهار است از سال روميان و بودن آفتاب در برج حوت . (برهان قاطع):
ابر آذاري برآمد باد نوروزي وزيد
وجه ِ مي ميخواهم و مطرب که ميگويد رسيد.
حافظ.
ماه ششم از ماههاي روميه . (قاموس فيروزآبادي ). مدت ماندن آفتاب در برج حوت که به هندش چيت نامند و آن ماه اول از ربيع است . (مويدالفضلاء). آذر و آذار، ماه سوم ازسالهاي مسيحي . (اقرب الموارد). و آن را اَذار بفتح همزه هم گفته اند:
آن پرّ نگارينْش بدو بازنبندند
تا آذرمه بگذرد و آيد آذار.
منوچهري .
منم آذار و تو نوروز خرم
هرآيينه بود اين هر دو با هم .
(ويس و رامين ).
آني که پديد آمد در باغ شريعت
از عدل تو آذار و ز احسان تو نيسان .
ناصرخسرو.
اي دَرْت ز بي برگان چون شاخ در آذر
وي دِلْت ز بخشيدن چون باغ در آذار.
سنائي .
اين هنوز اول آذار جهان افروز است
باش تا خيمه زند دولت نيسان و ايار.
سعدي .
آذار ببرد آب رخ آذر و کانون
وز دردسر هر دو امان داد جهان را.
سلمان ساوجي . |
|